Konu: Sığınağı olur musun yüreğimin? (Roman)

Meral her zamanki gibi mutfağı mesken tutmuş yazıyordu Ankara’daki mutsuzluklarını…


Cennet mi Cehennem mi?
Ve bir gün daha bitti Ankara’da…


Ankara ne çok kin beslemeye başladım sana karşı. Özgürlüğümü elimden aldın sen, sen benim arkadaşlarımla arama girdin ve bir tek insan çıkarmadın karşıma tek başıma ,yapayalnız kalayım diye bir başıma.

Evet ben istedim yalnız kalmayı, kabul ben dedim biraz kafamı dinlemem gerek diye.Ama benim yalnızlığımın içinde beş kişilik bir ailenin ortasına düşmek yoktu.

Benim yalnızlığımda hiçbir yere gidememek ve evde kısılı kalmak yoktu.

Benim yalnızlığımda ben vardım ben ve deniz..Hatta bazen rüzgar ama mutlaka martılar..

Denizin bile yok senin oysa ve gökyüzünün güzelliği de yok başımı kaldırdığımda.
Senin gökyüzünün tadı acıymış güzel değil ,senin gökyüzün griymiş mavi değil..
Neden gelmeden önce göstermedin bunları bana…

İnsanları böyle mi kandırıyorsun sen yoksa bu sefer de insanları geçtim şehirlerde mi yalan üstüne kurmaya başladı düzenlerini…

Nesin sen?

Cehennemin orta yerimi yoksa insanların düşündüğü gibi cennetin kendisi mi?

Cennet mi dedim ben, sen benim cennetim olamazsın ki!

İçimdeki sıkıntı gün ve gün artarak ilerliyor hayatımın damar ucunda..
Ve ben intiharın eşiğinde bekleyen bir hasta gibi sayıklamalardayım.. Ne istediğimi bile bilemediğim bir dünyada yaşıyorum artık. Sebepsiz hıçkırıklara kapılıyor, sebepsiz susmalar yaşıyorum. Ne zaman heves etsem güzel bir şeylere ,ne zaman cesaret edip yol açıksam yalınayak kalıyorum bir başıma. Bir yerlere kaçtığım anda hep karşıma lekeli insanlar denk geliyor yada ben gerçekten kötüyüm ve bunları hak ediyorum bilmiyorum.

Dolunay var bugün belki de ondan bu kadar karamsar ruhum.ama özlem duyuyorum her şeye.
Sevgi’ı özledim,Leyla’yı.Annemi,babamı,kardeşlerimi…

Hep bir şeyler eksik hayatımda, hep bir şeylerin hüznü…

Gerçekleştirmeyi istediğim her şey bir bir yok oluyor. Umut parçaları saklardım eskiden yastağımın altında beklerdi beni, eskiden yatmadan önce onlara sarılır uyurdum derin derin. Şimdi onlarsız uyku tutmuyor beni. Her gece dörtleri buluyor vakitler.Ve her gece başka bir hüsran hayata karşı.
Yenik düşmek mi ağır artık yoksa yenileceğini bile bile oynamaya ısrarla devam etmek mi bilmiyorum.

Bazen keşke hiç okumamış, keşke hiç evimden dışarı adım atmamış olsaydım diyorum kendi kendime..
Okumamış olsaydım annemi özlemeyecektim bu kadar, kardeşimin doğum gününe gidememezlik yapmayacaktım. 18ine girerken yamacında olup telefonda ağlayan sesini duymayacaktım onun….

Okumasaydım bu kadar hayal kurmayacaktım…

Çocuklarım var sokaklarda, onlara hiçbir şey yapamamanın acısını duymayacaktım, kendimi bu kadar başarısız ve özlem dolu bulmayacaktım belki de…

Günlük gibi oldun be defter bana…

Günlük mü dedim ben…

Kaç yaşındaydım ilk tuttuğumda günlüğü…
İlkokula yeni başlamıştım sanırım, hatırlıyorum o günü.
Gecenin bir yarısı annem sehpanın altından çıkarmıştı beni. Daha bir damlayken ölüm korkusu işlemişti içime.(Hastanede yatarken ölmüştü Eylem. Onun durumu daha kötüydü hatırlıyorum.Ameliyattan çıkamamıştı ve on iki yaşında benimde onun çıkmadığı yere gireceğim söylenmişti. )

Annem kucaklayıp beni hiçbir yere bırakmayacağım demişti, peki neden o zaman geldi dedemler köyden. Biz doğudayız onlar batıda.Annem uzak demez miydi.Halam yurtdışından neden koşarak bir sürü hediyelerle donattı beni.

Küçüğüm ama bunlar neden o zaman.

Bak yine sallıyor annem beni gecenin soğuğunda balkonda.Benim ateşim hiç geçmicek mi anne… Sorsam cevap verir mi ki…

Ne çok sorular vardı aklımda.Ve annemsiz kalacağım diye ne çok korkuyordum oysa..

Annem söz verdiğinde emin olamamış, küçücük aklımla, başımı kaldırıp yukarı..Sende söz ver Allah’ım demiştim.Almayacaksın annemin yanından beni..

Koşamıyordum, herkes oynarken dışarıda ben bana gelen hediyelerle oynamak zorundaydım..

Nedendi peki bu.. Oyuncaklar sıkıyordu beni.Babamın getirdiği kitapları daha çok seviyordum. Birde pıtırı.. Babam getirmişti, kedimi bana..Ne çok oynardık onunla…

İlk günlükten nerelere geldim bakar mısın.. Çok eskiler…Sanırım fazla duygusalım bugün. Sanırım annemin sıcacık kucağını özledim, babamın getirdiği kitapları. Keşke küçücük bir çocuk olsaydım inadına ağrıyan göğsüme rağmen… Oynayamasam da kimseyle keşke annemin kucağında otursaydım…

O günün sabahı , annem bir defter getirmişti bana.İçime kapanıktım ,anlatmazdım pek bir şey.Oda orda burada ağlarken yakalayınca anlardı beni.
Buraya yaz dedi.Bak bu senin günlüğün olsun.Yaz ve sakla… Ben bile okumayacağım söz sana…

Ama yanladı biliyordum ki okuyor annem.Bu bizim iletişimimiz olmuştu artık.Ben yazardım korkularımı o dağıtırdı onları.

Korkudan ağrılarımı söylememeye başlamıştım ve ameliyattan sıyrıldım böylece.Ama annem bilir hala ağrır kalbim, düzenli beslenir dikkat ederim geçer..
Bak birde şunu hatırladım.Ege üniv.yazmamıştım seçim yaparken. 12 sene boyunca beş ay annemden ayırdı diye beni ve Eylem'i aldı diye benden...
Şimdi daha ağır yaralar var oda başka bir sefer…Günlüğümü üniversiteye başladığımda bırakmıştım iki sene zaman olmamıştı hatırlıyorumda…

Ve yine en çok ona ve anneme ihtiyaç duyduğum anda almıştım elime…

Oda başka bir zamana…
Şimdilik bu kadar, iş yerinde ağlamak yasak.Dışarısı güneşli, sanayide dolaşayım da kız görsünler birileri

Annem…Kokun burnumda seni özledim ben…

Sayfalar dolusu yazmıştı genç kız, birkaç damla gözyaşıyla sulamıştı mürekkebini. Ne kadar da dardaydı yüreği… Ne kadardır kaybolmuştu bilinmez diyarların karanlıklarında… Hıçkıra hıçkıra ağlamak istediği anda bir mesaj geldi telefonuna.Saat gece bire geliyordu.

-Arayacağım yemekteyim, kalkmayı bekliyorum…

Gülümsedi,

-Peki

Defterini kapattı, o sırada Utku gelmişti yanına…

-Meral Abla yatalım hadi…
-Canım uykum yok benim ama.
-O zaman ben yatayım sen yanımda otur..

Utku beş yaşındaydı ve Meral’i yanından ayırmak istemiyordu. Geceleri onunla yatıyor, sabahları o olmazsa kahvaltısını ellemiyordu. Alışmıştı Meral de onun nazlarına, şımarıklıklarına.Ankara’da yüzünü güldüren bir o vardı, bir de ….

Birde Recep, neden olduğunu bilmiyordu ama onu hatırlayınca gülmeyi seviyordu.

Bir kitap aldı eline, Utku uyurken okumaya başladı. Hikayede bir kız vardı ,kimse onu anlamıyor ama o inatla oyuncu olmak için çabalıyordu.Sonunda başarmıştı kitap bittiğinde. Ve Meral neden ben başaramadım diyordu kendi kendine. Tam o sırada bir ıslaklık hissetti üzerinde.Utku yine yapmıştı yapacağını. Önce onun üzerini değiştirdi, tam banyoya girecekti ki bir mesaj daha geldi Recep’ten.

-Uyudun mu?
-Hayır…

Telefon çalmaya başladı ardından.Bu ilk konuşmaları olacaktı. Salona geçti sessiz Selmasız.

-Efendim.
-O şarkı ne öyle, hala unutamadın herhalde Cüneyt’i…
-Nereden çıktı o şimdi, ben çok severim bu şarkıyı. Cüneyt’le alakası yok bunun.
-Ne bileyim ben, hani demiştin ya,o çok özel diye…
-Özel tabi, yirmi kişiyle aldattı neredeyse beni…


Acıdı bu sözlerin üzerine içi ama şu da vardı ki acımasının sebebi sevgisinden değildi..Sadece uzun soluklu bir ilişkinin ardından hiçbir şey hissetmemesinden dolayı suçlu hissediyordu kendini. O hep insan bir kere sever sözünü benimsemiş hatta koyu tartışmalara girmişti bu yüzden.

Üniversitede ilk karşılaştığında da o kişinin Cüneyt olduğunu düşünmüştü, aldatılıp terk edilene kadar.Ne kadar çok ağlamıştı, ne kadar üzülmüştü. Aradan kaç sene geçmişti, 2 yok 3 sene…Ve o üç sene boyunca hiç bakamamıştı kimseciklere.Hep aldatıyor gibi hissetmişti kendini. Şimdi ise dışarıdaki herhangi birisinden farkı yoktu Cüneyt’in gözünde. Kırık bir gülümseme belirdi suratında.

-Öyle diyorsan ,öyledir.. dedi Recep…
-Öyle…
-Uyandırmadım değil mi seni?
-Yok zaten duş alacaktım bende.
-Bu saatte..
-Utku Bey’in saati yok ne yaparsın…
-Utku?

İçi ateş gibi oldu Recep’in.Kimdi Utku? Nereden çıkmıştı şimdi?

-Evet evin en küçüğü, tuvaletini yaptı da, kucağımda uyurken.

İçinden bir oh çekti genç adam.

-Tamam hadi o zaman sen duşunu yap, bende çok yorgunum zaten.Yarın görüşürüz msnde olur mu?
-Olur..Görüşürüz.


Huzurluydu…Evet aklına ilk gelen kelime buydu tüm konuşmanın ardından. Geç olmuştu saat, hemen bir duş alıp uyumaya başladı genç kız, ama yatarken bile aklında Recep vardı. Bunun yanında korkuları.Aşık olma diyordu sürekli kendine..

Allah’ım sen tut kalbimi…



Meral Bilgiç



Devam edecek...

Teşekkürler abim..

teşekkürler dreams abi

çok güzel...teşekkürler...

Uyandığında üstündeki ıslaklığı fark etmesi geç olmadı Meral’in.Utku yine sabah neşesini bırakmıştı genç kıza. Duş alıp alelacele çıktığında onu almaya gelenleri bekletmemek için, birden; makyaj yapmadım diye geçirdi içinden ..Sonra güldü kendi kendine.

-Sabah sabah aklıma gelene bakar mısın?
-Buyur…
-Yok bişiyyyyy Sabiriiii….

Gülmeye başlamışlardı arabada. Ercan Abi’si ve Sabri de olmasaydı iyice sıyırırdı büyük ihtimal. Bir de Hikmet abla tabii..Şirketin aşçısı…

-Hadi kahvaltı yapalım…

Dedi Ercan,

-Dükkan n’olcak deliii, bizden önce gelen mi var sanki oraya..
-Ya hadi gidelim, Ankara’da farklı yerler var mı bileyim n’olur yahu…

İlk defa bir sabah Ankara’da farklı bir yer görecekti genç kız , seviniyordu ama bir yandan da Recep msnde midir diye düşünmeden edemiyordu.



Kahvaltıyı hızlı bir şekilde bitirdikten sonra iş yerine vardılar. Saat daha çok erkendi ama o kendini hemen bilgisayarın başına atmıştı. Recep’i görmek istiyordu. Onu özlemişti…

Neden özlüyorum ki ben onu..

Diyerek utangaç bir gülücük savurdu kendi kendine genç kız.

Recep çok yoğun çalışıyordu, zaten eski kız arkadaşıyla bu nedenle ayrılmışlardı birbirlerinden. Kız arkadaşı uzun süreli ilişkilerine rağmen ona bu konuda anlayışlı olamıyordu hiç.Bu yüzden çok kavgalar etmişlerdi ve sonunda olabilecek tek son olmuştu hayatlarında.

O gün saat on gibi geldi nete Recep, Meral o sırada Türk kahvesi yapıyordu. En sevdiği içecekti Türk kahvesi. Ardından yakılan bir sigara tüm stresini alıyordu. Ankara onu her gün daha fazla boğuyordu ve genç kız artık içinden çıkılmaz bir duruma girmişti.

Sanayide çalışmanın verdiği huzursuzluk ve bunun yanında bakışlarından rahatsız olduğu insanlar bir yana annesini çok özlemişti… Gözünde tütüyordu ailesi ve o gitmek için yol ararken Ankara’da köşeye kısılmış hareket edemiyordu.


- Neyin var kuzummm….

Sesiyle irkildi mutfakta. Hikmet Hanım, şirketin aşçısı çok severdi Meral’i, yüzü asık oldu mu dayanamazdı.

-Yok bir şeyim be abla, diye karşılık verdi genç kız.O sırada Sabri girdi içeri.

-Sabiiiriiii

Böyle seslenirdi Hikmet Hanım Sabri’ye ve herkes onun sesleniş biçimini benimsemişti.

-Gezdirin şu kızı acık ya, bak gün güne zayıflıyor bu burada…

Sabri, Meral’e bir bakış attı… Ona her baktığında içinden bir şeyler eriyordu. Hayatına bir anda giren bu genç kız öyle içten ki elinde olmadan sevgi duymaya başlamıştı ona ama biliyordu ki Meral onu candan öte bir dost olarak görüyordu.

-Gezdirelim tabii…

Meral gülümsedi,

-Tavla oynayalım mı Sabri?Ama boşa oynamam bak, iddasına..

Sabri kocaman bir kahkaha attı,

-Alırım anahtarını Meral..
-Hadi sende be…

O sırada Recep, msnden bir sürü şey yazmıştı Meral’e…

-Çirkin Peri…
Pericik…
Nerdesin….


Olmadığını anlayınca da çıktı msnden ve işlerine döndü…

-Bak olum, şöyle diyeyim sana, babam dışında hiçbir erkek yenemedi beni haberin olsun.
-Babandan sonra ilk erkek olurum Meral..
-Bunu diyen bir arkadaşım vardı Sabbiiiiriiiii…. En sonunda bir ay hizmetime girdi…Taksimde otururken taaa Avcılardan çağırırdım onu sigaramı yakması için naber..
-Ben Antalya çocuğuyum kızım yenemezsin beni. Aslan burcu yenilmez..
-Haha ne Aslanlar önümde kedi olup gittiler..

Bu lafın üzerine herkes bir kahakaha attı…

-Neyse boşver nesine giriyoruz.
-Sen söyle nede olsa yenileceksin , sana fazla ağır gelmesin J
-Ya Meral git işine bak…
-Eh sen söyle işte, yada dur elbise ve ayakkabı istiyorum.
-İyi o zaman bende iki kot istiyorum.
-Hadi bir de benden üç kot.Ne de olsa yenileceksin..

Sabri neden bu kadar kendine güveniyor diye düşünürken telefonu çaldı Meral’in…

Hemen dışarı çıktı genç kız.O dışarı çıktığında cız etti Sabri’nin içi, yüzündeki gülümsemeyi fark ettiğinde anlamıştı neden üzüldüğünü.

-Efendim..
-Ben.. Şey ben seni merak ettim msnde yoktun, bir şey mi oldu.
-Kahve içiyordum sen erken saatte gelmiyorsun diye..
-Söz konusu sensen geliyorum işte…Gelecek misiniz bilgisayarınızın başına Mara hanım. Sizi mutlak görmek isteyen bir bey varda..
-Ne demek hemen efenim..

Koşarak masasının başına geçti Meral. Öyle heyecanlıydı ki, neden bu kadar heyecanlanıyorum, ya bu da yakarsa canımı diye düşünürken bir yandan da kameradan da olsa onu görmenin heyecanı sarıyordu dört bir yanını.



-Nasılsın bayımmmmmmm
-Sizi görme şerefine girdikten sonra mutsuz olabilir miyim çirkin..
-Hımm teşekkür ederim…

Tam konuşmaya başlamışlardı ki tekrar telefonu çaldı genç kızın. Cüneyt’ti yine, son zamanlarda iyice arttırmıştı aramalarını.

-Bir saniye bekler misin telefon dedi Recep’e..
-Kameranı açarsan beklerim :P

Kameraları açtılar, o sırada Cüneyt konuşuyordu, Meral’in yüzü asılmıştı birden bire…

-Neden bana bu kadar uzaksın Meral
-Ne yapmam gerekiyor söyler misin bana? Seni sevdim, hem de çok sevdim..Sen beni en yakın arkadaşımla aldattın, yetmedi başkasını seviyorum dedin, yetmedi onlardan bana selam söyledin.Hep daha fazla yakacak bir yan buldun yüreğimde. Beni ağlatmadığın bir gece söyle bana ..
-Özür diliyorum telafi edeceğim diyorum sana
-Göz yaşlarımı geri verebilir misin bana Cüneyt, o zamanımı mutluluğa çevirebilir misin?
-Hani seviyordun beni
-Sevgimi sen tükettin..
-Sen yalancısın , gerçekten sevseydin, tükenmezdi. Sen de diğer kızlar gibi kötü kalpli bir perisin.Allah bana çektirdiklerinin hesabını soracak senden..

Bu sözleri duyduğunda şok oldu genç kız..

-Benim sana çektirdiklerim mi diyebildi…

O sırada Recep kameradan fark etti Meral’in ağladığını , canı acımıştı gözyaşlarını görünce genç kızın. Meral kapattı telefonunu, öyle kalakaldı… Neden sonra Recep’in yazdıklarını fark etti. Ne olduğunu merak ediyordu genç kıza, Meral üstün körü anlattı… Recep bir şeyler yazmak istiyor ama yazamıyordu…

-Senin gibi güzel bir yüreği herkes yaşamak ister ama değerini çok az kişi bilir.Bu yaşın gelmeyecek bir daha lütfen değerini bil.Ve gülümse, ağlayınca gerçekten çirkin bir peri oluyorsun…

Kameradan bir sürü hareket yapıyordu güldürebilmek için onu.

-Biliyor musun?
-Neyi?
-İstediğim tek şey huzurdu. Kendi mesleğimi yapmaktı. Küçüklüğümden beri yazıyordum ve kitabım çıksındı tek dileğim.Çocuklarıma faydalı olayımdı tek isteğim..
-Çocuklar?
-Sokak çocukları… Uzun hikaye boşver..
-Hayır dinlemek isterim ,lütfen…

-Fidan’ı anlatmıştım sana, en yakın dostum.Onunla bir hayalimiz vardı. Çatı katı bir ev, mor duvarlı ve su yatağı… Sonra kapıda sarı bir vosvos araba. Ben siyah deri koltuklu derdim Fidan beyaz isterdi ve biz alamadığımız hatta alamayacağımız arabanın koltukları için girerdik şakayla karışık birbirimize. Sonra Fidan oyuncu olmak isterdi, benim yazdığım oyunları oynayacak ve biz geliriyle çocuklarımızı toplayıp, lunaparka gidecek atlı karıncaya binecektik. Yemekler yiyecektik. Giysi almayacaktık çünkü aileleri onları yine sokağa gönderecekti biliyorduk.İstediğimiz tekşey onlara da güzel şeyleri tattırmaktı. İlerledikçe kazancımız, bursla okutacaktık onları.

-Sen …
-Ben bunların hiçbirini gerçekleştiremedim. Baksana kendime faydam yok, onlara nasıl olsun..
-Öyle deme vazgeçme Çirkin, hem bende yardım ederim size.
-Lunaparkta bizimle atlı karıncaya biner misin mesela?
-Senin yanındaki at ise olur…
-J

Gülümsemişti Meral, Recep’in içi rahatlamıştı o gülünce.Nasıl bir kızdı bu, herkes kendini düşünürken, nasıl hiç tanımadığı çocuklara çocuklarım derdi. İçindeki kıpırtılar yüreğinin güzelliğinden mi yoksa aşık olmaya başlamasından mıydı? Kafası karışmıştı genç adamın.Tam o sırada müşterisi girdi içeri, Meral’in kamerasını kapattı hemen.

-Ne oldu?
-Müşteri geldi canım,görmesinler seni..
-Nasıl yani
-Benden başka kimse görmesin seni.Ama benim ki açık dursun..
-Peki

Dedi Meral,o sırada Fatoş Hanım gelmişti işe. Hemen ekranı aşağı indirdi. Biraz sohbet ettiler.O sırada Recep,

-Ama sen beni izlemiyorsun
diye yazdı…

-İzliyorum, patron gelince…
-Peki..

Müşteri gider gitmez, kamera isteği yolladı Recep hemen Meral’e , bunu yaparken bir yandan da neden diye soruyordu kendine.

Neden onu bu kadar görmek istiyorum?

Meral bir yazı yazıyordu hararetli…

-Ama benimle ilgilenmiyorsun sen çirkin…
-Bir saniye bayım, bir yazı bitiriyorum…
-Peki…

Öyküsü bittiğinde , bir kahve aldı kendine ve oturdu masasının başına..

-Evet geldim işte efem…
-Ne yazdın, okuyabilir miyim?
-Tabii, yanılgılarla ilgili…

Diyerek yolladı genç kız ,yazısını Recep’e…


Eğer bir umutsuzluğa yakalanmışsa yüreğiniz, sizi her yerde gölgeniz gibi takip eder hüzün.Herkes sizi güleryüzlü,mutlu gördüğü halde; siz içinizde sürekli ağlayan o çocuğun farkındasınızdır.ve ne çikolata, ne oyuncaklar nede başını şefkatle okşamanız susturamaz onu...

Çevrenizde hep sevilirsiniz ama kendinizi hiç sevmezsiniz.Yalnızlığı seversiniz size acı verdiğini bildiğiniz halde.Herkesin yalnız olduğunu düşünürsünüz kendinizce ve çift kişilik bir yalnızlık çekmektense tek kişilik bir yalnızlıktır tercihiniz.

Her gece yatağınızın baş ucunda oturarak düşüncelere dalarsınız siyah gökyüzünün izlerken... İçinizdeki minik yürek en çok o zamanlar ağlamaya başlar..En çok o zamanlar yırtar kendini...Arkanıza bakarsınız akşam olmasına rağmen gölgeniz gene yanınızdadır sizin...En çok o zaman bastırır yalnızlığın verdiği acı yüreğinizi.

Ailenizi istersiniz yanınızda yada sarılıp doyasıya ağlayabileceğiniz herhangi birini...Ama yoktur işte kimse ve siz özlemlerinizle başbaşasınızdır..Evinizde olduğunuz halde evinizi özlersiniz..İnsan sesidir duymak istediğiniz ama siz kucağınızda mışıl mışıl uyuyan kedinizin mırıltıları dışında tek bir ses duymazsınız.Sizi gerçekten seven tek yaratık odur dünyada size göre...

Hep aranılan insansınızdır oysa...Ama nedense insanlar hep en kötü anlarında ararlar sizi..İçlerindeki tüm acıyı önce size boşaltırlar sonra da o acılarla baş başa bırakıp giderler mutlu bir şekilde...Yani onlarda aslında muhtaç olduklarında yanınızdadırlar sizin...

Halbuki siz hiç kimseye muhtaç değilmiş gibi gözükseniz de hep birilerine muhtaç olmayı istersiniz ama o birilerini hiç bulamazsınız.Çünkü siz muhtaç olan değil muhtaç olunansınızdır her zaman...Muhtaç olmayı istersiniz de korkularınız engeller sizi...Çevrenizde muhtaç olacak birini göremezsiniz çünkü...Kimse sizden daha güçlü değildir..Kimse içindeki o minikle sizin kadar ilgilenmez çünkü...Hayatı akışına göre yaşarlar onlar..Halbuki siz önce kendi hayatınızı sonra da dünyanın gidişini değiştirmek istersiniz...Değiştiremediğinizi hissettiğinizde ise daha fazla ağlar içinizdeki çocuk..Siz işte o zaman anlarsınız, aslında onu sizden başkası ağlatmıyordur onu..

Çünkü siz farkında olmadan çikolataların en acısını yedirirsiniz ona ve verdiğiniz oyuncakların ya bir kolu eksiktir ya kafası...Başını okşadığını düşündüğünüz anlarda ise aslında kanatırcasına vuruyorsunuzdur içinizdeki çocuğa...Ve o bu yüzden bağırır içinizde de sizden başka kimse duymaz hıçkırıklarını...Sizden başka kimse anlamaz bir yerlerde bir çocuğun iç çeke çeke; özlemleriyle, hayalleriyle, yapayalnız ağladığını...Ve o çocuk hep ağlar, hiç susmaz...

Hiç susmaz çünkü siz hep kötülükleri görürsünüz yeryüzünde ve hüzün gölgeniz olmaya devam eder her zaman...Siz ise ne gölgenizden kaçabilirsiniz nede içinizdeki o minik yüreğin çığlıklarını duymaktan...




-Kendini umutsuz mu hissediyorsun?
-Yanıldım Recep… Babam hep öğretmen ol derdi, gazetecilik meslek değil, yazarsın yine..
-Dinlemedin…
-Evet dinlemedim; idealimdi yazmak, üretmek…
-Birilerine yardım etmek…
-Kendime etmeli önce babamı dinlemeliymişim…

Bir süre suskun kaldı Recep, bir titreşim yolladı genç kız ..

-Bir saniye sana bir şarkı yollayacağım..
-Peki..
-Bu şarkıyı ikimiz için dinle olur mu?

Bu söz içini sıcacık etti Meral’in…


YANILDIM ALLAHIM YANILDIM/HEP BÖYLE KALACAK SANIDIM
SORUYORUM ŞİMDİ KENDİME/YANIYORUM KENDİ DERDİME
NE VAR ELİMDE KALAN/BU DÜNYA ZATEN YALAN
ÖLMEK VARSA ÖLMEK VARSA KADERSE/DERT EKLEME DERDİNE
KADERİN KADER OLSUN/BENLİĞİN AŞKLA DOLSUN
YANILDIM ALLAHIM YANILDIM/HEP BÖYLE KALACAK SANDIM
SORUYORUM ŞİMDİ KENDİME/YANIYORUM KENDİ DERDİME
NE VAR ELİMDE KALAN/BU DÜNYA BÜYÜK BİR YALAN
ÖLMEK VARSA ÖLMEK VARSA KADERDE/DERT EKLEME DERDİNE
KADERİN KADER OLSUN/PAYLAŞ DÜNYAYI AYNI RÜYAYI
YANILDIM ALLAHIM YANILDIM/HEP BÖYLE KALACAK SANDIM
GERİDE KALDI ANILAR/UNUTULMAZ YAŞANTILAR
SORUYORUM ŞİMDİ KENDİME/YANIYORUM KENDİ DERDİME
NE VAR ELİMDE KALAN/BU DÜNYA BÜYÜK BİR YALAN
ÖLMEK VARSA ÖLMEK VARSA KADERDE/DERT EKLEME DERDİNE
KADERİN KADER OLSUNN/BENLİĞİN AŞKLA DOLSUNN

-Bu çok hoş bir şarkıydı teşekkür ederim…
- KADERİN KADER OLSUN/PAYLAŞ DÜNYAYI AYNI RÜYAYI
Sadece bunu yazdı Recep… Onu tanımak istiyordu, sonuna kadar yaşamak..Ama daha ifade etmeye çekiniyordu…
Yüzü kızardı genç kızın… O sırada bir müşterisi daha geldi Recep’in..

-Çirkin ben çıkmak zorundayım, dikkat et kendine… Arayacağım tamam mı?
-Tamam dedi Meral ve Recep gidince kapatıp msn’ini yazmaya başladı yeniden.

Kimsin Sen?
Bilmiyorum seni,

Tıpkı senin beni bilmediğin gibi,

Hiç bilmiyorum yüreğini…


Gözlerin nasıl bakıyor mesela, yada nasıl dokunuyor ellerin?


Sahi ellerin sıcak mı senin,

Tuttuğunda sıcacık edebilir misin yüreğimi örneğin…


Yada …

Yada dokunduğun anda titretebilir misin içimi?

Hiç konuşmadan,

Hiç ses çıkarmadan..

Belki fısıltılarla sadece…

Belki bir iki fısıldaşmayla fethedebilir misin beni?


Tek bir şey bilmiyorum seninle ilgili…

Nasıl seversin mesela söylesene!

Hayatının içine mi sokarsın; yoksa hayatında herhangi bir köşeye süs misali bırakır mısın gözlerimi?


Kimsin sen?

Söylesene kimsin!

Nasıl yaşanırsın sen!

Doya doya mı yaşamalı seni yoksa arada bir mi tutmalı, bulmalı ve sevmeli yüreğini…


Nasıl sever senin yüreğin?

Benim yüreğim gibi mi yoksa uzaktaki bir özlem misali mi!


Bilmiyorum seni,

Tıpkı senin beni bilmediğin gibi,

Hiç bilmiyorum yüreğini…


Bu yüzden haydi konuş benimle…

Kendini anlat bana,

Doya doya dinleyeyim seni…


Kimsin sen?

Söylesene kimsin!

Nasıl yaşanırsın mesela…

Doya doya mı yaşamalı seni yoksa arada bir mi tutmalı, bulmalı ve sevmeli yüreğini…



Hadi dinlemelere verdim kendimi..

Susuşlar yaşıyorum sen konuşana kadar…

Utanma ve anlat bana kendini…

Bir yol kenarında bekliyorum seni..
Anlat bana kendini..
Anlat ki senin yoluna doğru koşayım dolu dolu..
Yada sus geri döneyim usulca bakmadan ardıma…



Meral Bilgiç



Devam edecek...

Saat ilerlemişti ve hala işteydi Meral, Fatoş Hanımlar çıkmıştı, onun işçiler çıkana kadar işyerinde kalmasını istiyordu.Eve gitmektense bu fikir güzel gelmişti ona, hem böylece tavla oynamaya da gidebilirlerdi. Bir ara Recep geldi aklına bir anda… Neden sürekli onu düşünüyordu, şu an içinde bulunduğu hapis durumumu onu düşündürüyordu yoksa gerçekten başka bir şey mi vardı bu adamda.

-Ya yok, sen zar tutuyorsun valla…Bir şey desene Ercan, baksana bu kaçıncı çift…
-Fincan getirelim ağlayacaksan Sabri…
-Merallll…
-Sabiiiiriiiiii…

Tam o arada telefonu çaldı Sabri’nin..
-Efendim yenge…

Eve çağırıyorlardı anlamıştı ve bir anda yüzü asılmıştı Meral’in… Daha işten çıkalı yarım saat olmamıştı halbuki.
-Bizi çağırıyorlar, misafir varmış..
-Ee bize ne bundan.
-Seni görmeye gelmişler.
-Beni mi, ne alaka be?
Fatoş Hanım yine bir görücü bulmuştu Meral’e kendince iyilik yapıyordu ama canını fena halde sıkıyordu Meral’in.O Ankara’ya koca bulmaya değil çalışmaya gelmişti ama kadının bunu anlayacağı yoktu.

-Gitmiyorum ben, bu tavla bitecek,çok istiyorsanız buyrun siz gidin…

Sözleri çıktı, gözleri kıpkırmızı olmuştu. Ağlamamak için zor tutuyordu kendini.Geldiği güne lanet ediyordu genç kız…

Öbür taraftan Recep, açılışa hazırlanıyordu bir yandan da sürekli Meral vardı aklında…Ve arasıra gelip boğazına yapışan o soru. Meral’den gerçekten hoşlanmış mıydı yoksa…Yoksa bir kaçış mıydı diğer ilişkisinden.Kestiremiyordu.Arzu aklına geldiğinde canı sıkılıyordu. Bu ilişki bitmemeliydi diye düşünüyor ama hayatı ona çekilmez hale getirdiği için bir yandan da iyi ki bitti diyordu. Peki şu an içinde bulunduğu duygular boşluktan mıydı? Bilmiyordu… Ve bilmediği için de karşısındaki insanı kırmaktan çok korkuyor, kendini aramamak için tutsa da çok fazla dayanamıyordu.

Tavla bittiğinde Sabri oldukça bozulmuştu. Yenilgiye değildi bozukluğu.Meral’in yüzü asıktı, dayanamıyordu onu mutsuz görmeye.O her ne kadar arkadaş olarak da baksa Sabri’ye, Sabri’nin içi titrerdi genç kıza baktığında.
Meral artık çok sıkılmıştı , yarım saatlik bile dışarı çıkamamak, çıkmamayı bırak onların istediği insanlarla dolaşmak ve daha bunlardan birçoğu yeterince boğuyordu genç kızı. Arabayla ilerlerken eve doğru bir köpek gördüler topallayan..

-Ercan Abi, dur bir dakika…

Diye bağırdı hemen Meral. Durur durmaz indi arabadan.Köpeğin ayağı kanıyordu, Sabri garip garip izliyordu Meral’i…

-İzleyeceğine yardım etsene deli, görmüyor musun canı yanıyor hayvanın.
Sabri ilerledi yanlarına, Ercan gülümsüyordu.Hayatında böyle bir kız görmemişti. Geç bulduk diyordu içinden, geç bulduk Meral seni. Bu iş yerinde hep somurtan insanlar vardı, sen neşe getirdin içimize…

-Napıcaz kızım, o düzelir kendi kendine, evdekiler bizi bekliyor.
-Evdekiler sıcacık evlerinde oturuyor, bu köpeği veterinere götürelim..
-Ama..
-Çok istiyosan sen git bayım, ben bu köpreği veterinere götüreceğim.

Dediğim dedikti Meral, köpeğin öyle içten bir bakışı vardı ki, sarılıverdi birden ona. Veterinere götürdüler, derken biraz yiyecek ve daha sonra bir söz doktordan.

-Ona bir sahip buluruz merak etmeyin.
-Kendi evim olsaydı hiç düşünmeden alırdım onu…

Dedi Meral… Saat oldukça geç olmuştu eve vardıklarında. Tam yatmak üzereyken Recep aradı.
-Efendim..
-Napıyosunnn..
-İyiyim sen..

O sırada Recep’in yanına birileri geldi ve kapatmak zorunda kaldı alelacele telefonu. Meral’de gülümsedi, yoğun insan diyerek kendi kendine.Tam gözlerini kapatmıştı ki tekrar aradı Recep.

-Canım biliyorsun açılışa yetişmeye çalışıyoruz, çok önemli misafirler geldi.Kapatmak zorunda kaldım özür dilerim.
-Önemli değil anladım.
-Şimdi gene kapatıyorum, özür dilerim affet olur mu, arayacaım ben seni..
-Peki…
Tekrar telefonunu koydu yastığının altına ve uyumaya çalışırken veterinere bıraktığı köpek geldi aklına. Uykuya daldığında saat kaçtı bilmiyordu. Tekrar bir bip sesiyle açtı gözlerini. Recep’ti arayan.

-Uyudun mu?
-Hayır..
-Yalancı, sesin uykulu geliyor.
-Tam uyumamıştım işte.Napıyosun,gitti mi misafirlerin?
-Evet, tekrar özür dilerim ,suratına kapattım telefonu yani kapatmadım da öyle oldu.
-Bu kadar düşünceli olma, önemli değil hem ben alışık değilim özür dileyen insanlara.
-Sen benim için değerlisin ,yanlış anlamanı istemem.
Gülümsedi Meral,içi bir güzel oldu gecenin bir yarısı.
-Peki diyebildi sadece.
Gözleri kapanmak üzereydi ama Recep’in sesiyle uykuya dalmak daha bir güzel olacaktı.O nedenle kapatmıyordu telefonu.

-Sen neler yaptın bugün…
Diye sordu Recep.
-Tavla oynadım, tabii ki yendim dedi hafif bir gülümsemeyle.
-Yenilmem diyorsun yani
-İddialıyımdır.
-O zaman biz de oynayalım bir gün.
-Olmaz ,sana yenilirim çünkü..
-Neden?

Evet neden, neydi neden? Onun yanında tavla düşünemeyeceği için mi ,bilmiyordu cevapsız bıraktı bu soruyu. Utanıyordu içindeki hislerin açığa çıkmasından.

-Sonra bir köpek vardı veterinere götürdük onu. Kendi evim olsaydı beslerdim de.
-Sever misin sen köpekleri?
-Ben hayvanların hepsini severim bayım.
-O zaman geldiğinde benim köpekleri de görürsün.
-Cidden mi, dişi mi erkek mi?Dişiyse…
-Erkek canım..
-Bende yavrularından ayır bana diyecektim..
Dedi Meral sonra, Recep konuşurken ağır ağır kapandı gözleri… Recep ilk başta inanamamıştı ama evet genç kız uyuyakalmıştı telefonda..
-İyi geceler Çirkin Peri…
Diyerek kapattı telefonu. Uyuduğunda çok geç olmuştu Recep,hatta o saatte Meral işe gitmek için kalkmıştı. Biri diğerini düşleyerek uyanmıştı sabaha ,diğeri ise onu düşleyerek kapatmıştı gözlerini..
İki farklı şehirde, birbirlerini sadece soğuk bir ekrandan görerek tüm sıcaklıkları paylaşmaya başlamıştı iki insan. Ve ikisi de korkuyordu.
Recep, emin değildi içindeki hislerden, Meral ise tekrar kırılmak istemiyor ve ağırdan alıyordu içindeki duyguların coşkunluğunu.Ama ne kadar uzak durmaya çalışsa da iki genç , aşk onları en zayıf yanlarından yakalamıştı çoktan. Mantık devre dışı kalmış ve mesafeler ikisinin de zihninden silinmişti.

İşyerinde tipik bir sıkkın oturma eylemi içindeydi Meral, Recep hala uyanmamıştı ve nette yoktu. Acaba gelmeyecek mi diye düşündü içinden. O sırada Hikmet Hanım bağırıyordu..
-Meralllllll, yemek yiyeceğiz gel hadi…
-Ne yemek var bayannnnnn…
-Bakla, çorba, enginar,makarna..
-Abla be bakla ile enginar aynı anda yapılır mı, Allah aşkına.Hayır ikisini de yiyemem ben …
-Bunlara yemek mi dayanıyor kuzum dedi Hikmet Hanım çalışan işçileri göstererek. Gel sana makarna koyarım ben..

Aşağı indiğinde hala Recep vardı aklında Meral’in, gelecek miydi acaba? Yemek yerken bir mesaj geldi.
-Müsait misin?
-Evet…
Yemeğini yarım bırakarak çıktı dışarı.O sırada çoktan aramaya başlamıştı Recep.
-Nasılsın canım?
-İyi yemek yiyordum,yoksun nette.
-Evet, yeni kalktım.Bugün yoğun olacak giremeyeceğim haberin olsun istedim.
-Peki kolay gelsin sana..
-Hemen kapatma ama, dün sen uyudun biliyor musun? Birde benimle hiç ilgilenmedin varsa yoksa köpek.
-Ne yapayım ben hep istemişimdir köpek sahibi olmayı..
-Ama onlar doğurdu mu dört beş tane doğurur canım bakamazsın ki.
-Bakarım ben onlara,sen yeter ki vereceğim sana de köpeklerimden de bana…
-Çirkin sen köpekleri boşver, beni al zaten onlar otomatikman senin de olur…

Ne denirdi bu sözün ardına, kıpkırmızı olmuştu yüzü..Bereket görmüyordu Recep onu. Sanki ortaokul öğrencisi gibi acemiydi Recep’in sözlerine karşı yüreği…
-Sen çok utangaçsın biliyor musun?
-Eee ne zaman gelebilirsin nete peki?

Laf değiştiriyordu Meral ve Recep çok hoşlanmıştı bundan.Güldü…
-Peki utandırmayacağım seni, akşam vakti gelmeye çalışırım olur mu? Öpüyorum seni, dikkat et sanayi de kendine…
-Peki, görüşürüz…
Telefon görüşmesinin ardından odasına çıkarken Hikmet Abla seslendi ardından.
-Kuzum yemeğini yemedin..
Gülüyordu Meral,
-Canım istemiyor abla…
Sabri onu gördükçe daha bir düşünceleri dalıyordu.Sürekli konuştuğu bu insan uzaktayken böyle mutlu edebiliyordu onu ama kendisi yüzünü güldüremiyordu bir türlü Meral’in…

-Sen gitmişsin Sabri…
-Ne dedin Ercan..
-Diyorum ki gitmişsin?
-Nereye?
-Fizana,olum görmüyor muyuz sanıyorsun, alıp karşına konuşsana kızla..
Sabri’nin yüzü asıldı.

-Burda mutsuzluktan ölen,gelen bir telefonla sevinen bu kız bana bakar mı be Ercan…
-Bir de en çok senin yanında güldüğünü unuttun ama…

Gerçekten de Sabri’nin yanında hep gülerdi Meral, ince esprileri her zaman ağlamaklı olduğu anlarda bile güldürmüştü onu.. Bu bir umut muydu, yoksa Ercan sevdiğinden cesaret mi veriyordu Sabri’ye bilmiyordu.Ama o hala konuşacak kadar yürekli bulmuyordu kendini…

Meral, bilgisayarının başında resimlerle oynarken, önüne konan kocaman bir çikolata ile çocuklar gibi sevindi. İşçiler de dahil, Fatoş Hanım hariç herkes onun yalnızlığını fark ediyor ve mutlu etmek için uğraşıyordu.Bisiklet bile almışlardı ona , çok bunlarsa binsin diye.Ama daha adımını bile atmamıştı, Sanayide nereye gidebilirdi, hem dışarı adımını atsa kaybolurdu buralarda.
-Teşekkür ederim Sabri…
-Öyle yok teşekkür yarısını vericeksin.
-Hiç bikerem vermem, almasaydın, alla alla..
-Abii sen varya..
-Vermiyorum işte bana ne.

Zaten istemiyordu Sabri, tek istediği onu gülerken görebilmekti. Genç kız iştahla yerken çikolatasını, gözlerindeki hüznün küçük de olsa mutluluğa döndüğünü görmek sevindirmişti genç adamı. Meral çikolatası bittikten sonra, bilgisayarına dalmış, Sabri’de aşağı işçilerin yanına denetime inmişti. Tam o sırada, bir titreşim yolladı Recep…

-Kameranızı açsanız da bir cennetlik olsak biz bayan..
-Sen ne zaman geldin?
-Seni özledim…
Gülümseyerek açtı Meral kamerayı ve hemen bencillik yapmayınız bayım diyerek kamerasını açmasını istedi Recep’ten. Tam o sırada bir müşteri geldi, biraz beklediler birlikte gitmesini . Recep müşterinin istediğini yapıp onu yolcu ettikten sonra yazmaya başladı Meral’…
-Sende garip bir huzur var biliyor musun?
-Nasıl yani?
-Bilmiyorum, gözlerinden yayılan her ne ise büyülüyor beni.Sana sığınmak istiyorum; fırtınalı günlerden, soğuktan ve ayazdan yoruldum, limanım olur musun benim?Sığınağı olur musun yüreğimin?
Meral ekrana bakakaldı, ne diyeceğini bilmiyor, kalbi yerinden çıkacakmış gibi atıyordu.


Meral Bilgiç



Devam edecek...

Yazacak bir şeyler bulmaya çalışıyor ama bir türlü başaramıyordu. Ne demeliydi şimdi bu sözün ardına. Hiçbir zaman bu kadar sıcak bir soruyla karşılaşmamıştı. Ve bu kadar hazırlıksız yakalanmamıştı. Tamam sürekli onu düşünüyor olabilirdi ama aklının ucuna gelmemişti böyle bir şey onu. Düşünüyordu, onu yaşamak…Bu çok güzel bir duygu olmalıydı ama uzaktan aşk yaşanır mıydı gerçekten. Ankara’dan Tekirdağ’a bir sevgi ilerler miydi görüşmeden. Bu mümkün müydü acaba?

-Sürekli liman değiştiren bir yapın varsa istemem asla…
Diye yazdı birden, sonuçta hakkında ona ilk söylenen çapkınlığıydı Recep’in..
-Ne demekti şimdi bu Çirkin?
-Senin ismini ilk duyduğumda söylenen ilk şeydi çapkın olduğun.

Yazmaya devam ediyordu ki Meral, Recep sözünü kesti..

-O arayıştandı
-Benim aradığın olduğumu nereden biliyorsun peki?
-Bilmiyorum ,hissediyorum…

Hissetmek, hislere ne kadar güvenebilirdi insan. İkisi de uzun soluklu ilişkileri bitirmişlerdi, ya boşluktan kaynaklanıyorsa diye geçirdi içinden Meral. Şüphesiz Recep’te soruyordu bu soruyu sürekli kendisine ama şu an hissettiklerine engel olamıyordu…
-Recep…
-Efendim..
-Sen içimi sıcacık ediyorsun biliyorsun değil mi?
-Gerçekten mi?
-Gerçekten, msne sırf seni görürüm diye giriyorum mesela, mesela gecenin ikisinde istemsiz uyanıyorum sen işten çıkmışsındır ve ararsın diye. Sabah kalktığımda sen geliyorsun ilk aklıma yada…
Gülümsüyordu Recep, okudukları hoşuna gidiyordu.

-Ama…Ama benim yüreğim parça parça, benim duvarlarım kırık. Yavaş yavaş onarma çabasındayım. Ve inan bana bunda senin etkin çok büyük. Cüneyt’ten ayrıldıktan sonra hiç yaşamayacağım dediğim duyguları yaşattın sen bana, kırgınlıklarımı unutturdun öyle ki Cüneyt’i bile önemsemememi sağladı varlığın. Ama aradaki limanlardan biri olacaksam senin için gelme sakın. Çünkü benim tekrar bir gidişi kaldıracak gücüm yok. Son gücümü kullanırım ve ondan sonra yıkılır tüm taşlarım. Fırtınalardan esir düşerim ve aradığım huzuru bir daha asla bulamamacasına kaybederim biliyorum.

Bu sözün ardına bir şey söylemedi Recep, ne söyleyebilirdi ki zaten. Konu bir süre sonra dağıldı ve gene gülerek konuşmaya başladılar birlikte.

O gün Meral erken çıktı iş yerinden, eve gidip dinlenmek istedi. O gidince Recep dayanamadı arama motorundan aradı Meral’in yazdıklarını.Okudukça daha iyi anlıyordu ne demek istediğini, yine okudukça aslında hiç şansı yokmuş gibi geliyordu ona.

Sen yürekteki doğum lekesi gibisin sevdiğim..
İstesem bile çıkmıyorsun, çıkaramıyorum bedenimden...
Bazen farklı olduğumu hissettirip mutlu ediyorsun beni,bazense bir bıçakla çıkarıp atacak kadar acı çektiriyorsun yüreğime...
Bazen aynaya bakıp saatlerce izleyebiliyorum seni büyük bir aşkla,bazense aynalardan nefret eder oluyorum,göz yaşlarımı kendimden bile saklıyorum varlığının verdiği acıyla...
Ve sevdiğim biliyorum..
Sen asla geçmeyecek ve hep varolacak doğum lekesi olacaksın yüreğimde.
Diyordu yazısının birinde. Gönlümün doğum lekesi sözünü düşünde defalarca Recep… Biri onun için yazabilir miydi bunları? Halbuki Meral onun içinde yazıyordu , o bilmiyordu…

Sonbaharın hüzünlü kokusunu duyuyor derken burnum yavaş yavaş..Toprak kokuyor hava, biraz sen kokuyor biraz da ayrılık sonra.. Bu dönemlerde tanışmıştık oysa yada bana öyle geliyor.. Gerçekten bir hazan mevsiminde tutuşmamıştı ellerimiz.. Onlarla birlikte yüreklerimiz sarılmadı mı birbirine..

Yoksa bana mı öyle geldi?

Yanıltıyor mu beni bu hazan yoksa...

Yanıltıyor..Yanıltıyor..

Hep ayrılığa dairdi yazdıkları ve hep çektiği o büyük acı… Bir an vazgeçti Recep, Cüneyt’i sevmişti genç kız, belli çok sevmişti… Duygusuz olduğunu düşündüğü halde yazılanlar onu bile etkilemişti…

Oysa korkak bir ressamın tuale yansıttığı sevdaya benzerdi, sana olan duygularım....Oysa hiç tahmin etmediğim kadar 'sen'le doluydu bedenim...
Dilimde susturulmuş sevdan, üşüyen ellerimde katlettiğim kelimeler... Suskun kapıya çöküp kapandı gözlerim...

Ay kızıla boyandı bu gece...

29 harfi katletti ellerim, sen ardına bakmadan gittin... Ben 'g' bile diyemeden, 'gitme' demeyi umarken...

Daha fazla okuyamadı genç adam. Artık Meral için sadece geçici bir heyecan olarak görüyordu kendini. Ama eski kız arkadaşı aklına geldiğinde anlamıyordu Meral’in de içindeki boşluğu doldurduğunu belki de…

O sırada Meral eve gitmiş , duşunu almış ve Recep’i, onun sözlerini düşünüyordu.Tartıyordu kendini… Bu adam aniden girmişti hayatına, Cüneyt’i düşünmüyordu o kesindi.. Ama uzaklık ne kazandırır onlara…Yada Recep, ya eskiye dönme arzusuna kapılırsa bir gün.. Binlerce soru geçiyordu içinden ki Fidan aradı..

-Canım ne yapıyorsun..
-Fidan ben karışmaya başladım.
-Nasıl yani, yine mi Cüneyt Meral.Aradan üç yıl geçti yeter artık, o salak gelip gelip gidiyor bir türlü yeter be defol diyemedin..
-Yok sorun Cüneyt değil…

Fidan şaşırdı bunu duyunca…Meral ilk defa Cüneyt demiyordu…

-Fidan sanırım ben aşık oluyorum.
-Hönnkkk , sen aşık oluyorsun benim haberim ben arayınca mı oluyor..
-Ya dur bir anlatayım..
-Anlat tabii,kimdir necidir, ne alaka nereden tanıştın. Bana bak Fatoş’un bulduğu biri değil dimi. Seni çıkarmaya çalışırken oradan daha beter girme içine..
-Yok be..
-Eee başla o zaman adı ne mesela..
-Recep…
-Eeeeee
-Eeeesi o çok tatlı biri..
-Ya Meral hızlı hızlı anlat katilin olurum senin..
-Tanıştık işte bir şekilde, onunla konuşurken mutlu oluyorum ben, sonra oldukça olgun biri yaşına göre.
-Yaşına göre..
-Benden küçük biraz..
-Ne kadar?
-Altı ay..

Fidan koca bir kahkaha attı.

-Sen Mehmet’i unuttun herhalde.Mehmet benden 2 yaş küçüktü be…
-O sensin yahu..
-Peki o da sana karşı aynı şeyleri hissediyor mu?
-Sanırım..
-Nasıl sanırım, ay Meral fıtık ettin beni iki dakika da ha..

Ve Meral olduğu gibi anlatmaya başladı her şeyi.. Fidan gülüyordu anlattıkça. İlk defa Cüneyt dışında birini konuşurken duyuyordu Meral’i ve heyecanını hissediyordu sesinden.

-Ama korkuyorum Fidan..
-Niçin canım..
-Recep uzun soluklu bir ilişkiyi bitirdi yeni ve ben sadece o ilişkinin üstüne cila konumunda olmak istemiyorum.
-Meral, sen Cüneyt’le ne kadar süre birlikteydin canım?
-Beş yıl’da ne alaka şimdi..
-Ya o da senin gibi korkuyorsa…Kaldı ki siz Cüneyt’le aynı üniversitede okudunuz, birçok şeyi birlikte yaptınız. Ya o da senin gibi Cüneyt’ê gider mi diye düşünüyorsa?
-Ama gitmem ki sen biliyorsun sonuçta..
-İyi de o bilmiyor.O yüzden korkma canım ne olacaksa olur zaten, aşktan kaçıp da yaşayacağınız güzel şeylerden vazgeçme. Akışına bırak bir tanem..Akışına…
İçi rahatlamıştı Fidan kapattığında telefonu Meral’in… Evet kaçmayacaktı, o kadar güzel şeyler hissettirirken ondan kaçmak kendini mahrum etmekti birçok şeyden.
O günü uyuyarak ve genellikle yazarak geçirdi genç kız. Bir ara Recep aramıştı… Derken gün bitmişti bile..
Meral BİLGİÇ

(Devam Edecek)

- Bugün gün güzel geçecek diye geçirdi Meral içinden,
- Ankara’nın grimsi havasına inat her şey çok güzel geçecek…

İçinde tarif edemediğin garip bir his vardı ama ne olduğunu çözemiyordu bir türlü.İş yerine geldiklerinde saat sekize geliyordu, bir kahve alıp masasının başına geçti genç kız. Bir sigara yaktı derken ve msnini açtı. Çevrim dışı duruyordu çünkü biliyordu ki Recep daha gelmezdi, şu sıralar açılış nedeniyle çok geç saatlerde yatabiliyordu. Dün gece ikiydi eve vardığında ve zar zor Meral’i arayıp yatmıştı Recep…

Onun bu dönemini düşündü Meral, ne kadar çalışkandı..Onun yaşında , hele ki onun gibi ailesinin tek çocuğu olan birçok insan aylak aylak dolaşırken , o ne kadar da yoğundu böyle. Recep bu hali daha çok hoşuna gidiyordu genç kızın, en çok çalışkan insanları severdi çünkü.

Recep geldiğinde özellikle çevrimiçi olmadı yine, bekledi..Sesini duymak istiyordu çünkü.Bir süre sonra aradı Recep…

Onun sesini duymak neden bu kadar mutlu ediyordu bilmiyordu ama yüzündeki gülümseme Recep ile birlikte yerleşiyordu yüzüne.

- Msnde değilsin Çirkin…
- Hayır msndeyim…
- Ama ben göremiyorum

Derken çevrim içi oldu Meral, gülümsedi Recep…

-Saklanıyor muyduk yoksa,
-Hayır ,sadece seni bekliyordum…


Sadece seni bekliyordum…Öyle baktı yazıya dakikalarca Recep, sonra açılışa ne kadar zaman kaldığından tutun da köpeklere kadar konuştular.Bir ara konu ilişkilere bile geldi…


-Ben biraz geri kafalıyım bu konuda

Dedi Meral,

-?
-Bence bir ilişki de erkek her zaman bir adım önde olmalı. Ben sahiplenilmeyi severim örneğin, kıskanılmalıyım… Erkek arkadaşım sözünü dinletmeli, dinletebilmeli bana…


Meral yazdıkça Recep’in çok hoşuna gidiyordu yazdıkları.


-Bilmiyorum, yani erkek arkadaşımın korumasında hissetmek isterim kendimi, güvende ve huzurlu olmalıyım onun yanında.


-Bende geri kafalıyım o zaman.

Dedi Recep ,gülümsemesi takılı kalmıştı dudağının ucunda. Meral’de kameranın diğer tarafında eşlik ediyordu gülümsemesiyle ona. Artık işyerinden kimseyi görmüyordu bile Recep ile konuşmak yetiyordu.

Sanki başka bir dünyada yaşıyordu ama bunu bir tek kendisi fark etmiyordu…

Recep, genç kızla konuştukça bazen şaşırıyor, bazen ise mutlu oluyordu. Düşünceleri benziyordu birbirine ve bu onun için çok güzel bir duyguydu. Ama hala Cüneyt için yazılmış yazılar aklının bir ucunda bekliyordu. Neden sonra dayanamadı ve okuduğu bir bölümü yolladı Meral’e..

- Sen yürekteki doğum lekesi gibisin sevdiğim..
İstesem bile çıkmıyorsun, çıkaramıyorum bedenimden...
- ?
- Sen asla geçmeyecek ve hep varolacak doğum lekesi olacaksın yüreğimde.
- Bunlar benim yazılarım…
- Oysa korkak bir ressamın tuale yansıttığı sevdaya benzerdi, sana olan duygularım....Oysa hiç tahmin etmediğim kadar 'sen'le doluydu bedenim...
- 29 harfi katlettim…. Bu şiir çok sevilmişti…Nereden çıktı şimdi bunlar?

Recep söyleyip söylememekte kararsızdı, aniden yazdı derken…

- Bunlar Cüneyt için yazılmış yazılar değil mi?
- Ne demek şimdi bu Recep Efendi…

Ama Recep oldukça ciddiydi…

-Ben , ben senin için sadece geçici bir heyecanım, sen Cüneyt’i seviyorsun… Ve ben onun karşısında bir sıfır yeniğim aslında…Cüneyt’e dönmelisin belki de…

-Böyle mi düşünüyorsun gerçekten?

-…

-Evet Cüneyt’i sevdim, bunu senden saklamadım da. Kaldı ki senin de uzun bir birlikteliğin vardı, hem siz aynı şehirdesiniz de değil mi? Ben Cüneyt’e olan bütün duygularımı yitireli çok olmadı doğru ama ona karşı bir sıfır yenikliğin yanlış. Cüneyt aradığı zaman ona bile senden bahsedebiliyorsam; bil ki bu senin yenilgin değil, onun bitişidir. Ama yine de sen bilirsin..

-Cüneyt’e beni mi anlattın..
-Evet, ama önemi yok belli ki…
-Hayır..Yani var, beni de anla; bir sürü şiir, yazı var ona dair olan..
-Ama senin için yazılanları bilmiyorsun?
-Yazıyor musun?

Hiçbir şey söylemedi Meral. Recep sorduğuna pişman olmuştu ona.. Ve anlamıştı aslında sorusu Meral’e değil kendisineydi… Oysa ne kadar emin konuşmuştu Meral; acaba Recep emin miydi bu kadar?

Evet Recep için yazıyordu Meral, tanımadığı ama kameradan ve konuşmalarından bildiği bir adamı özlemenin verdiği şaşkınlıkla yazıyordu Recep için… Bazen yazdıklarını okuyup utanıyordu , bazen ise neden utanıyorum diyerek kızıyordu kendine.

Haftalar artık daha çabuk geçiyordu Ankara’da ama; gitme isteği daha bir baskın olmaya başlamıştı genç kızın içinde.

Bir gece evde otururken dertleşmeye başladı Sabri ile.

-Çok boğuldum Sabri, İstanbul’a gitmek istiyorum. Arkadaşlarımı görmek, Galata’da balık ekmek yemek..
-Zehirlenme de ..
-Ne zehirlenmesi be..
-Geçen film de izledik ya,kız Galata’da balık ekmek yedik diyor, diğeri iyi zehirlenmediniz diye kızıyor…
-Zehirlenmem merak etme, Beşiktaş sahiline gidip oturmayı çok özledim mesela, balık atardım ben balıklara oradan bilir misin? Garsona balıklara şeker atmayı unutmamasını bile söylemiştim gelirken buraya…
- Seni göndermek lazım Meral; ama Ankara’yı böyle tanıman hiç iyi olmadı.Pazar günü gezdirelim seni öyle git bari…
- Peki Dedi Meral ve iyi geceler dileyip yattı…


Ağlıyordu, yastığa yapıştırmıştı yüzünü… Bu kaçıncı ağlayışıydı o kentte bilmiyordu ama artık dayanamıyordu. İstediği hiçbir şeyi gerçekleştirememenin verdiği bir bıkkınlık vardı üzerinde.Ve aklına geldikçe olanlar gözyaşlarına hakim olamıyordu. Uyuyakaldığında bayağı geç olmuştu saat. Sabah çok zor uyandı hatta. İş yerine gittiğinde hala uyumaktaydı. Bir kahve yaptı kendine, o sırada Sevda aradı.

Sevda Recep’i de tanıyordu aynı zamanda. Tekirdağ’da oturuyordu kendisi. Biraz saf ve patavatsız bir kızdı sadece…

-Geçen Gülsüm ile konuştum dedi Meral’e…
-Yine mi diye geçirdi içinden genç kız…

Gülsüm Recep’ten hoşlanan bir bayandı ve Meral onun canını oldukça fazla sıkıyordu.

- Recep’le ayrılırlar diyor herkese, ben de derdi neymiş öğrenmek istedim.
- İyi de biz bunları konuşmazken size noluyor anlamıyorum ki, yaşayacaksak bile bırakın tek yaşayalım…
- Sen sol tarafından kalktın herhalde bekle de anlatayım.


Ve konuştukları her şeyi anlatıyor Meral’e.

- Recep çok yönlü olduğundan ve maddi açıdan insanların ilgisini çektiğinden midir bilinmez birçok kişi çıkacaktır diyor karşına ardından Sevda…



- Recep’in parası kendisine kalsın Sevda, şunu anlayın artık… O benim yüreğime öyle güzel tohumlar ekti ki , kapkaranlıktı dünyam, gülmeyi unutmuştu gözlerim…Şimdi onun sayesinde iki gram gülüşüm vardı bu sözlerinle aldın onları. İstemiyorum, Recep’le de birlikte değiliz söyle merak etmesin kızlar. Ya da alsınlar tüm parası onların olsun ben bakarım sevdiğime, yeter ki yüreği benim olsun…


Çok kızmıştı Meral, aklında zaten karışık düşünceler varken nereden çıkmıştı şimdi bu. Uzak durmaya karar verdi Recep’ten. Başkalarıyla savaşamazdı , aradığı huzurdu ve saçma sapan sözlerle savaşacak gücü yoktu onun. Evet uzak durmalıydı, bağlanmadan tam anlamıyla çekmeliydi kendini…


Telefonu öyle sert kapatmıştı ki , ne olduğunu anlamadı çevresindekiler. Yüzü asık bir şekilde çıktı masasına. Ardından msne girdi her zamanki gibi. kuzeniyle birlikte çektirdiği fotoğrafı koymuştu… Recep yoktu, iyi ki diye geçirdi içinden. Ondan uzak durmanın yolunu bulmalıydı…

Canı hiçbir şey yapmak istemiyordu, öyle bakıyordu bilgisayar ekranına… Derken yazmaya başladı yavaş yavaş….


Yağmurlara yenik bu sabah yüreğim,
Bu sabah sessizlikler üstüne kuruluyor
Ve...
Ve sonra tekrar yağmurlarla yok oluyor tüm umutlarım…
Bir sıkıntı var ,
Kimselere bahsedemediğim....
Bir sıkıntı ki içimdeki; atamadığım hiçbir yerlere,
Bu sabah yine yağmurlara yenik düştü yüreğim..
Kaçman gerek dedi..
Yine yakaladı seni…
Açıklayamayacakların dilinin ucunda kilitli kalsın bırak…
Bırak mutluluğu yakalamayı da kaç..
Kaç daha fazla mutsuz olmadan…
Şimdi senden habersiz giriyorum yine dipsiz kuyulara…
Kaçmak istemiyorum sevgili; ama kaçıyorum istemsiz…
Lütfen sen bırakma peşimi…
Saklandığım kuytulardan tut da elimi, sen çıkar beni…

aÇıkLayAmaDıkLaRıM DiliMiN uCunDa KiLiTLi;
GeL VE ÇöZ KiLidiMi SeVGiLi!!!


- Şu fotoğrafı kaldır da güzellik görsün gözlerimiz ama Çirkin.
- Ne zaman geldin sen farkında bile değilim…
-Hadi ama , ben sadece seni görmek istiyorum.

Değiştirdi resmi Meral, derken kameralar açıldı yine. Ama Recep genç kızın yüzünden anlamıştı bir şeylerin ters gittiğini…

- Neyin var senin Çirkin?
- Savaşmak istemiyorum Recep.
- Ne demek bu şimdi?
- Gülsüm ve diğerleri… Ben huzur istiyorum ve daha yeni başlarken her şeye bunlar beni güçsüzleştiriyor.
- Cesaretin mi yok yani, yenilirim diyorsun..
- Neden savaşmak zorunda olmalıyım söyler misin? Güzel güzel yaşamak varken illaha savaşmam mı gerekir senin için?
- Söz ettiğin insanların senin yanında hiç şansları yok, bunun farkında değilsin…
-Bir söz vardır bayım, sinek küçüktür ama mide bulandırır. Benim midem kaldırmıyor bunları.
-O zaman dinleme onları, kimse onları senin önüne sürmeyecek ki, bırak ki birlikte yaşayabilelim , bırak hepsini…
- Sen bırakabilmiş miydin peki, Cüneyt’te aynı şeyi sen demedin mi bana Recep?
-Ama ben seviyorum demedim ki canım, sen ise sevgini anlatmışsın…

Sustu Meral…Sonra,

-Korkuyorum.. Yüreğimin tekrar yara almasından..
-Almayacak
-Ya alırsa…
-Ya almazsa…

Sustu Meral, ya almazsa… O zaman dünyanın en mutlu insanı olacaktı biliyordu… Ve değerdi….

-Haklısın, ama yine de korkuyorum…

O sırada müşteri geldi Recep’in yanına.Kapattı Meral’in kamerasını. Meral onu izliyordu ve gitmesini bekliyordu müşterinin. O sırada yanına Fatoş Hanım geldiği için ekranı alta indirmek zorunda kaldı.

Recep fark etti bunu,

-Ama sen beni izlemiyorsun..
-İzliyorum hayatım…
-Hayır aşağı aldın sayfayı gördüm aşkım…


Aşkım…. Aşkım demişti Recep, Meral sıcacık oldu lafın üzerine, ne güzeldi bu sözü duymak ondan…

-Aha , imdattt sevgilim bilgisayarımı ele geçirdi…

Sevgilim, sevgilim mi demişti Meral… Recep gülümsedi, evet işte başlamışlardı.. Çok düşünseler de aşk yakalarını bırakmamıştı…



Meral Bilgiç
(Devam Edecek)

O gün nasıl geçti anlamadı Meral, gerçekten birlikteydiler şimdi; evet ama nasıl devam edecekti bu ilişki. Ankara’dan dönebilecek miydi İstanbul’a.. Yada İstanbul’a dönse bile Recep Tekirdağ’da değil miydi?
Binlerce soru dönüyordu kafasında, sorular yerleştikçe beynine daha fazla korkuyor ve daha çok yazıyordu.


Allah’ım sen bana ikinci bir şans verdin, yüreğimi toplayabilmem için. Sen tekrar güç kazanayım diye yolladın onu biliyorum ama ; ama nolur eğer alacaksan onu da sevgim büyümeden olsun olan. Bir yenilgiyi daha kaldırabilecek gücüm yok.En iyi sen biliyorsun yüreğimi, bir ayrılık daha ağır gelir bana…

Daha yeni başlamıştı ki yazmaya Recep aradı.

-Napıyosun bitanem…
-Yazı yazıyorum…
-Hmmm ne yazıyorsun ki?
-Söylemem..
-Nasıl geçiyor orada günlerin, İstanbul’a dönebilecek misin?
-Bilmiyorum hayatım, çok bunaldım burada. Dışarı çıkamıyorum.. Sabahın köründe iş yerinde oluyorum ve geç çıkıyorum patlamak üzereyim artık.
-Bak bu hafta sonu gel buraya olmaz mı?
-Ne çok isterdim halbuki, ama Pazar günleri de Fatoş Ablalar dışarı çıkıyorlar çocuklara bakmak bana kalıyor.


Çok bunalmıştı genç kız, ağlamaklı oldu sesi. Ankara’ya geleli bir ayı geçmişti ama daha hiçbir yerini görmemişti şehrin. Bunun yanında kimseyi tanımıyordu.Yaşıtı kimse yoktu çevresinde. Gördüğü insanlar sadece evdekiler ve işyerindekilerdi. Dertlerini anlatabileceği bir tane insan yoktu, yada gidip kahve içip sohbet edebileceği.Hoş olsaydı da vakti yoktu.

- Ne kadar sürecek böyle peki canım. Bir yolunu bulmak lazım.Neden ben gidiyorum demiyorsun.
- Desem bile nasıl gideceğim Recep, bir buçuk aydır çalışıyorum ama tek lira vermediler. Zor bir dönem geçiriyorlar sanırım ama benim de ihtiyaçlarım var.

Artık dayanamamıştı ağlıyordu…

-Ağlama canım, ya ağlama ben dayanamam.. Bak şimdi bana yarın cvni yolluyorsun tamam mı, ardından da eğer bir hafta içinde bir değişiklik olmazsa atlayıp geliyorsun…
-Peki
-Şimdi kapatıyorum ben , hadi sen de uyu artık.


Kapattıklarında saat ikiyi geçiyordu. Ama uykusu yoktu genç kızın düşündükçe içine düştüğü durumdan nasıl kurtulacağını düşünüyordu. Babasına söylemek geçti içinden ama yapamadı.En başından uyarmıştı çünkü onu babası…

İnsanlara güvenme derdi hep ve o yine güvenmişti… Şimdi baba sen haklı çıktın , böyle böyle oluyor diyemezdi ki…

Allah’ım bir çıkış yolu ver nolursun.Ne olursun kurtulayım şu cehennemden.


Ertesi gün uyanmak istemedi hiç; ama işe gitmezse evde kalacaktı bunu da istemiyordu. Kalktı zar zor yatağından, aynaya baktığında yüzünde kocaman bir uçuk fark etti.

-Bir bu eksikti, Allah’ım çirkinliğe bak.Zaten çirkindin şimdi nasıl gezdireceğiz yanımızda seni…
-Sabiiiriii vururum Allah’ıma bak.Sanki her gün geziyoruz birlikte..En uzun mesafemiz ev ile iş yeri arası.
-Tamam tamam katlanıcaz artık, hadi Ercan geldi..İşe küçük Hanım…


Artık yüzü hiç gülmemeye başlamıştı Meral’in, her şekilde asıktı suratı.Güldüğü tek zaman Recep’in aradığı yada msne geldiği anlardı. Konuşmuyor, yemek yemiyordu artık, artık hayalet gibi dolaşıyordu ortalıklarda. Ne onu neşelendirmek için getirilen çikolatalar nede şekerler mutlu etmiyordu genç kızı.

Bir gece düşünürken koydu kafasına gitmeyi. Gidecekti, babasını aradı hemen..

-Baba…
-söyle kızım…
-Baba sen haklıydın.
-…
-Baba burada esir gibi oldum, hareket edemiyorum.Hiç arkadaşım yok, mutsuzum.
-Neden duruyorsun o zaman yavrum.
-Maaş alamadım baba, param yok. Senden isteyemedim,neden gittin diye sormandan korktum, kızmandan.

Bu sözler üzerine içi acıdı Meral’in babasının…

-Sen benim kızımsın , sen benim canımsın.Mutsuz olduğun bir yerde seni bırakmamı nasıl beklersin yavrum. Evimizde senin eksikliğini zaten duyar ve özlerken seni, bir de mutsuz olduğunu bildiğim bir yerde, sen istedin kal dememi nasıl bekledin.Sen bizim gözbebeğimizsin, biraz dayan maaşı alınca hemen yollayacağım sana para. Dön diye; ama bundan sonra daha akıllı hareket et olur mu güzel kızım, bundan sonra kendinden başka kimseye olmasın güvenin…

Telefonu kapattığında ağlıyordu genç kız. Defteri önündeydi her zamanki gibi, bir sigara yaktı derken mutfakta. Ne çok sigara içmeye başlamıştı, yasak olduğunu bile bile nedendi bunca zarar verişi kendine.


Herkesin babası kendine göre dünyanın en iyi babasıdır ama benimki onların da iyisi…

Diye geçirdi içinden. Gözleri kapanmak üzereydi artık, saat ikiyi geçmişti.Recep aramamıştı onu… Mesaj atsam mı diye düşündü ama sonra yenik düştü uykuya…

Telefon sesini duyuyordu, kafasını kaldırmadan açtı…

-Efendim..
-Napıyosun…
-Oturuyordum aşkım…
-Yalan söyleme bitanem , uyandırdım mı ben seni..
-Olsun…
-Seni çok özledim ben biliyor musun?
-Ben de , artık msne de gelemiyorsun, seni görmek istiyorum ben…
-Ben de …
- Yarın gelecek misin peki aşkım?
-Canım yarın Yunanistan’a geçeceğiz, alışveriş için..Gelemem büyük ihtimalle..
-Recep, seni görmek istiyorum ben.Bir saatte olsa…Nasıl baktığını bilmek istiyorum..
-Ellerinin sıcaklığını duymak, sesini işitmek..Bunları bende istiyorum canım. O da olacak, hele sen bir kurtul şu Ankara’dan..
-Olacak mı gerçekten?
-Hıhı..Hadi uyu şimdi, ben de çok yorgunum..ancak geldim hazırlıklardan dolayı, sesini duymadan uyumak istemedim.
-İyi yaptın tatlım..
-Öpüyorum seni…
-Ben de seni öpüyorum hayatım.

Gözlerine hakim olan hüzün Recep’in telefonuyla silinmişti. Ertesi gün yüzünde ki yarayla oynaya oynaya gitti işyerine. Dönecekti İstanbul’a ve çok az kalmıştı hissediyordu ama o kadar boğuluyordu ki iş yerinde hiç bir şey yapmak istemiyordu canı…

Sabri’ler şehir içinde alacakları toplamaya gittiklerinde onu da aldılar yanlarına. Biraz kendine gelir diye düşünmüşlerdi. Ankara’yı ilk kez yine iş için dahi olsa daha fazla görecekti genç kız. Çıkmadan önce Recep’e mesaj attı.

-Dışarı çıkıyoruz, şu sıra msn de değilim.Gelirsen merak etme olur mu?
-Aşkım Bugün geç girerim zaten , öpüyorum seni…


Ankara’da insan da varmış diye geçirdi içinden Meral gülümseyerek. Bütün gün dolaştılar, tekrar işe dönmek üzereyken birer de dondurma aldılar kendilerine. Sabriler bir ara bir dükkana girip telefon fiyatlarını sorarken Meral dayanamadı mesaj attı Recep’e…


-Bayımmmmmmmmmmmmmmmmm, size sapıklık yapabilir miyim?

Recep mesajı gördüğünde gülümsedi. Arayacaktı ama bir türlü fırsat bulamamıştı. Geliyorum diye işaret edip çalışanlara çıktı hemen dışarı…


-Bayan, tabii ki yapabilirsiniz, hatta her dakika mesaj atın siz bana olmaz mı?
-Olurrrr….
-Şimdi yola çıkacağız biz hayatım, telefon çekmeyebilir merak etme gece ararım ben seni olur mu?
-Olur canım, öpüyorum en kocamanından ben seni…
-Ben de seni…

Pazar gününün gelmesini sabırsızlıkla bekliyordu Meral, o gün Ankara’yı gezecek ardından da İstanbul biletini alacak ve tamamen kurtulacaktı buradan. Daha iki gün var diye geçirdi derken içinden. Gülümsedi, ya hiç gidemeseydiniz küçük hanım diye kızdı kendine sonra..

Sabriler geldiğinde onu gülümserken bulmak sevindirdi onları. Hep beraber işe döndüklerinde ise yeniden asılmıştı Meral’in yüzü..Artık gerçekten kaldıramıyordu…


Recep harıl harıl açılış için uğraşırken bir yandan da çıkaramıyordu Meral’i aklından.Acaba Cüneyt arıyor muydu onu?Hiç bahsetmemişti genç kız, ya arıyorsa diye düşünüyordu hep..

Evet Cüneyt arıyordu Meral’i , vazgeçmeyecekti bu bir gerçekti ama Recep’in korkmasının bir sebebi yoktu. O da biliyordu asıl korkusu kendisi ile ilgiliydi…

Arzu ve kendisi…

Eskiyi özlüyor muydu? Hayır ..Peki ya görürse Arzu’yu özlediğini fark ederse…Düşünmek istemiyordu , hemen geri döndü bulunduğu ortama ve hazırlıklar hakkında konuşmaya devam etti arkadaşlarıyla.

Hemen hemen her gün, öğle arası ve gece konuşuyorlardı Recep ile ve artık öyle alışmıştı ki onun aramasına, otomatikman uyanıyordu gecenin bir yarısı o arayacak diye…Öğle arası gelmek üzereydi, arar şimdi diye geçirdi içinden genç kız, o sırada…

-Orada bir Çirkin var mı?

Yazısını gördü…

-Bayımmmmmmmmm, hoş geldinnnn…

Kamera isteği yolladı hemen, çok özlemişlerdi birbirlerini.

-Gözlerinin içi gülüyor canım bugün..
-Evet ama çok çirkinim yüzümde kocaman bir yara çıktı..
-Nerede , hani…

Eliyle gösterdi Meral…

-Ben bir şey görmüyorum

Diye yazdı Recep…

Gülümsedi Meral, bu çocuk ruhunu okşuyordu..Konuşmasını mı iyi biliyor yoksa gerçekten mi öyle düşünüyor diye geçirdi içinden. O sırada Recep yazdı alelacele…

-Aşkım be roket, seni göreyim diye geldim hemen…
-Peki…
-Dikkat et kendine orada…
-Merak etme canım…


Kapattılar msnleri, derken yemeğe indi Meral,

Bugün konuşamayacağız anlaşılan diye geçirdiğinde içinden Recep aradı,

-Sesini de duyayım dedim…

Güldü Meral,

-Sen benim ruhumu mu okuyorsun Bayım…

Biraz konuştuktan sonra kapattılar telefonları…

Aşık olmak ne güzeldi, hele ki olamayacağını düşüdüğün bir anda, içinin alev alev olması yeniden… Korkulara rağmen bu his insanı güçlü kılıyordu işte.. Ankara bile çekilir gelmişti ona. İki dakikalık telefon görüşmesi bile yetiyordu genç kıza… Bir de görebilseydi onu, hani sarılabilseydi, elinin sıcaklığını hissetseydi yüreğinde…

Günler daha hızlı geçemezdi herhalde Pazar sabahı olduğunda yanında zıplayan Utku sayesinde açtı gözlerini. Sabri giyinmişti bile. Hemen hazırlandı Meral’de. Hikmet Abla’ya kahvaltı yapmaya gideceklerdi hep beraber sonra Meral Hikmet Abla’da kalacaktı o gün…

Evden çıkmak üzereyken,

-Ağır at adımlarını Sabri, yakalanmayalım…
-Ses çıkarma kızım her an uyanabilirler…

Bir aksilik çıkmadan çıkabilmenin umudundaydı her ikisi de ,yakalandıkları anda çıkamayacaklarını biliyorlardı. Ercan aşağıda bekliyordu onları. Arabaya bindiklerinde…

-Uç Ercan…

Dedi Sabri,

-Köşeyi dönmeden inanmam Ercan Abi, çabuk çabuk…


Hikmet Hanım’ın evine vardıklarında telefonu çaldı Sabri’nin…

-Efendim yenge, yok Meral’i Hikmet Abla’ya bıraktık, bizim de işimiz var..

Diyerek kapattı telefonu. Ve işte sonunda kaçabilmişlerdi , her ne kadar inandırıcı gelmese de onlara.

Kahvaltı hazırlarlarken çaldı Meral’in telefonu…

-Bayımmmm Ankara’da başka evlerde varmış biliyor musun?

Gülüyordu, mutlu olduğu belliydi genç kızın.Recep’in çok hoşuna gitmişti bu..

-Neredesin sen?
-Hikmet Abla’ya kaçırdılar beni.Meral’i kurtarma operasyonu başarıyla sonuçlandı..
-Haha aşkım sesin hep böyle gelsin olur mu?
-Olurrr….
-…
-Recep…
-Efendim canım?
-Seni özledim ben..
-Ben de bebeğim , hele sen bir İstanbul’a gel…
-Sen ne yapacaksın bugün…
-Balık tutmaya gideceğiz biz, keşke sen de olsaydın.
-Ben tutturmazdım ki akıllım atardım geri onları…
-İyi bakalım, sen mesaj at bana olur mu aşkım, ellerim kirli olur cevap yazamam ama sen unutma beni…
-Peki..
-Dikkat et kendine..
-Peki..
-Öpüyorum seni…

Kahvaltı bittiğinde, Sabri ile Ercan ayrıldılar Meral’lerin yanından. Meral de Hikmet Hanım ile birlikte gezmeye çıktı.Ankara sokaklarını karış karış geziyordu şimdi.

-Abla, şu elbiseye bakar mısın? Harika…
-Gel deneyelim ablası..
-Peki… Hadi deneyelim…

Önce askılıyı denediler ama beğenmedi ikisi de askısız olanı giydiklerinde ise Hikmet hemen konuşmaya başladı…

-Bunu açılışta giyersin bak…

Açılış, hiç aklına gelmemişti.. İstanbul’a gideceği vakit açılışa denk geliyordu. Tekirdağ’dan İstanbul’a geçebilirdi o vakit…

-Evet, o zaman ne yapıyoruz alıyoruz…

O kadar yorulmuşlardı ki Ankara’yı ilk defa böyle geziyordu genç kız ve çok mutlu olmuştu bugün. Eve vardıklarında mesaj attı Recep’e…

-Ben bugün kendime bir hediye aldım biliyor musun? Bir de hala balık mı tutuyorsun sen bayım, balıklarımızı bitirmeyiniz….
Hikmet Hanım kardeşi ve ailesiyle kalıyordu.Daha doğrusu bir oda onarla aitti; ama kimse birbiriyle konuşmuyordu. Akşam yemeğini hazırladıkları bir vakitte gürültüler gelmeye başladı yan odadan…

-Yapma…

Çığlıklar yükseliyordu..

-Karışmayacağım Meral, sonra biz suçlu oluyoruz dedi genç kadın…
-Ama dayak yiyorlar…
-Ertesi günde her şey düzeliyor.

Derken Serkan konuşmaya başladı. Hikmet Hanım eşinden ayrılmıştı, kızı ve oğluyla kalıyordu o evde…

-Meral abla bunlara yardım ediyoruz, sonra siz neden karıştınız diye bize suç atıyorlar ellemeyeceksin. Teyzem kendisi istiyor dayak yemeği dedi…

Meral sesleri duydukça kulaklarını tıkamak istiyordu… Kadının yediği tüm tokatları yüzünde vurulmuş gibi hissediyordu. Tam o sırada başka bir ses duyuldu..

-Baba yapma…

İşte o anda kapıya dayandı Hikmet Hanım, kızın dayak yemesini kaldıramamıştı yüreği… Meral odayı gördüğünde şok oldu. İçeride kızın erkek kardeşi vardı ve ablasının yediği dayakları sessiz sedasız izliyordu. Anne bir hışımla çıkan babanın ardından ,kızına,

-Sen hak ettin bu dayağı diye bağırıyordu.

Sanki , hak etmiş gibi, ya da kendisi de dayak yememiş gibi… Her şey bittiğinde ;

-Seni de mutlaka bir yürek kalkıklığı yakalıyor canım ya dedi Hikmet.
-Problem değil abla ama üzüldüm kıza…
-Delirtecekler onu ama elden bir şey gelmiyor…

Nasıl gelemezdi ,nasıl hiçbir şey yapamazlardı… O gece yatarken hala kızı düşünüyordu Meral. Recep aradığında belli etmedi ama fazla da konuşmadı…


Sabah ölen bir otobüs dolusu çocuk ve akşam bu olay yeterince sıkmıştı canını.Recep’in de canı sıkılsın istemedi… Bugün onun tek dinlenebildiği gündü çünkü…

Recep ile konuştuktan sonra tek sırdaşını aldı eline. Böyle durumlarda yazmak dışında bir şey gelmiyordu elinden.


20 tane minik gömüldü, bu sabah izlerken hüngür hüngür ağladım arkalarından..
Benim en sevdiğim parçaydı Cennet ve onlar en son onu dinliyorlar diye nefret ettim o parçadan..
Dün gece bir evde 17 yaşında bir genç kız babası tarafından öldüresiye dövüldü.
Adamın elinden alırken bıçağı ya bana bir şey olsaydı diyordum içimden ama o kızı bırakamazdım öyle..
Oysa ki günüm çok güzel başlamıştı..
Ankara'yı gezmiş,elbise almıştım.
İstanbul'a dönmemin heyecanı vardı içimde...
Hayal kırıklığımı yaşadığım hayır,aklımda bu kızı nasıl kurtarırım...
Bazılarına sevme hakkı bile verilmiyor, bazılarına yaşama..
Biz hala küçük mutsuzluklarımıza ağıtlar yakıyoruz..
Ve o kız çocuğu hala dayak yiyor olabilir.
Çocuklar ise Cennette şarkı söylüyorlar.
-Annem annem ,sen üzülme.
Genç kızın annesi ise üzülmüyor..
Çünkü babayı kızını dövmesi için o çağırdı...
Biraz güçlü olabileceğimiz konularda; bu kadar güçsüz olursak o kızın yerine koyun kendinizi...
Kızın yediği tokat seslerini duyuyorum, o bıçağı atarken onun satır olduğunu fark ediyorum...
Bu dayağı yemesinin sebebi bir aşk da değil herhangi bir şeyde..
İşten beş dakika geç kalması...


Ve işte son haftası gelmişti Ankara’da…
Sabahın erken saatlerinde aradı Recep…

-Aldın mı biletini aşkım?
-Daha alamadım canım, babamı bekliyorum…
-Peki haber ver uyuyorum ben şimdi..
-Öpüyorum seni canım…Tatlı uykular..

Bekliyordu Meral, babası haber verir vermez çıkacaktı yola.O sırada telefon geldi, Fatoş Hanım babasıyla konuşmuş para yollamasına gerek olmadığını söylemiş. Ablası anlatıyordu telefonda bunları.

-Bu akşam sana para verip gönderecekmiş tatlım..
-Abla emin misin?
-Evet…
-Peki…


Telefonu kapattığında artık çok yorulduğunu fark etti , her şeye peki diyordu çünkü…
Halbuki eskiden , eskiden düşünmesi yeterdi bir şeyler yapması için…Oysa birçok şeyin üstesinden gelmişti o güzel yüreği..Tam alacaktı ağlayacaktı ki sinirinden Recep aradı hissetmiş gibi…

-Çirkin birini aramıştım ben…
-Buyrunuz bayım, isteğiniz?
-Şey , ne zaman kurtuluyorsunuz oradan bayım…
-Bilmiyorum aşkım, hala bekliyorum kriz geçirmek üzereyim.
-Açılışa gelebilsen keşke diyorum içinden bitanem, hani gelsen..Görsen…


Açılışa ne yapıp edip gidecekti genç kız, aklına koymuştu ama nasıl,nasıl diye geçirdi içinden…Ama ses etmedi..Gitmesi kesin bile olsa söylemeyecekti bunu Recep’e… Sürpriz yapacaktı ona…

-Keşke, belki…

-Belki?
_nerde aşkım yahu, yoksa ben bırakır mıyım, Tekirdağ kızlarına seni..Gülsümler filan..
-Aşkım, açma şu konuyu..
-Asla açmam, onlar benim sevgilime tutkun sevgilim bana…Hayret bir şey..

Gülme tuttu Recep’i,

-Kıskanç aşkım benim, şımarığım..
-Efendim…
-Şimdi kapatıyorum ben , eğer baban yollayamazsa para haber ver ben göndereceğim..
-Olmaz..

Dinlemeden kapattı telefonu genç adam..
Meral , gideceği gün gelince heyecanlandı.Açılışa gitmeliydi mutlaka olmalıydı orada…




Meral BİLGİÇ
(Devam Edecek)